Rehabilitacja w onkologii

Choroba nowotworowa jak również związane z nią leczenie są przyczyną bardzo poważnych zaburzeń psychofizycznych. Zaburzenia te prowadzą do ograniczenia samodzielności i niezależności pacjentów oraz pogarszają wyniki leczenia. Aktywność życiowa spada co z kolei skutkuje gorszą jakością życia .

Rehabilitacja zapobiega tym zaburzeniom bądź przywraca sprawność psychofizyczną, która została utracona w wyniku leczenia onkologicznego.

Rehabilitacja w onkologii jeszcze do niedawna prowadzona była bardzo rzadko lub wcale. Główną przyczyną tego faktu były złe wyniki leczenia chorób nowotworowych. Następstwa leczenia były nieuniknionym kosztem ratowania zdrowia i życia. Istniały również nieuzasadnione obawy przed stosowaniem niektórych z metod rehabilitacyjnych u pacjentów onkologicznych.

Obecnie wyniki leczenia onkologicznego są znacznie lepsze i standardem staje się wprowadzanie do onkologii rehabilitacji.

Rehabilitację onkologiczną powinna cechować:

• powszechność,
• wczesność,
• ciągłość,
• kompleksowość.

Powinna być ona realizowana niezależnie od rodzaju nowotworu złośliwego i stopnia jego rozwoju w każdej fazie choroby i na każdym etapie jej leczenia.

Rehabilitacją powinni zostać objęci chorzy w trakcie leczenia, po jego zakończeniu, wyleczeni, a także chorzy z zaawansowaną chorobą nowotworową  w terminalnym jej okresie.

Program rehabilitacji zawsze powinien być opracowany indywidualnie dla pacjenta i przede wszystkim uwzględniać jego potrzeby i oczekiwania.

Rehabilitacja skutecznie zapobiega większości powikłaniom i następstwom psychofizycznym związanym z leczeniem, a w przypadku ich wystąpienia znacznie je zmniejsza bądź całkowicie eliminuje.