Rehabilitacja w Onkologii w Szczecinie.

Od pierwszej doby pooperacyjnej u pacjentów po usunięciu węzłów chłonnych dołu pachowego zaleca się stosowanie klina przeciwobrzękowego, jako profilaktyki obrzęku chłonnego w sposób przedstawiony na poniższych zdjęciach.

Bardzo dużym problemem u pacjentów leczonych onkologicznie z powodu nowotworu piersi są blizny z reguły na klatce piersiowej, które powstają po leczeniu chirurgicznym oraz radioterapii. Nie powinny być one rozumiane tylko i wyłącznie w aspekcie estetycznym ale również biomechanicznym i funkcjonalnym.

Blizny w istotny sposób ograniczają ruchomość tkanek co negatywnie wpływa na postawę ciała co za tym idzie powoduje szybsze uczucie zmęczenia u chorych. Bardzo częstym objawem zgłaszanym przez pacjentów jest tzw. „ciasnota skóry”.

Po zabiegu chirurgicznym w obrębie gruczołu piersiowego oraz po usunięciu węzła chłonnego wartowniczego bądź usunięciu węzłów chłonnych dołu pachowego pod pachą pojawia się Axillary Web Syndrom „syndrom sznura”, dający nieprzyjemne dla pacjenta uczucie ciągnięcia przy wznosie ramion w górę.  (zdjęcie)

Kolejnym istotnym problemem po leczeniu chirurgicznym i radioterapii jest spięcie i związana z nim bolesność mięśni w obrębie klatki piersiowej i kończyny górnej, odcinka szyjnego kręgosłupa oraz tułowia. Najczęściej pacjenci zgłaszają objaw „przyklejenia skóry do żeber” czy „ przyklejenia łopatki do kręgosłupa.

Powyższe objawy nie powinny być objawami wywołującymi stres czy niepokój wśród pacjentów. Są to dysfunkcje pojawiające się u większości pacjentów po przebytym leczeniu, które są wywołane terapią. Aby wyeliminować uczucie dyskomfortu należy zgłosić się do fizjoterapeuty specjalizującego się w terapii tkanek miękkich u pacjentów leczonych onkologicznie.

Ważne jest aby terapię tkanek miękkich związanych z blizną rozpocząć dopiero po całkowitym wygojeniu się rany 6 – 7 tyg po zabiegu.

Poniżej znajdą Państwo kilka ćwiczeń z zakresu autoterapii mięśni , których bolesność zgłaszają nam pacjenci najczęściej.

1. Autorelaksacja mięśni

a) Mięsień czworoboczny

Pozycja wyjściowa: siad na krześle stopy oparte o podłoże; dłoń na skroni po stronie dysfunkcyjnej; skłon głowy do boku oczy patrzą w górę w przeciwnym kierunku – rotacja głowy w przeciwnym do skłonu kierunku (wszystkie włókna m. czworobocznego ulegają napięciu); druga ręka dla stabilizacji trzyma oparcie.

RUCH: skłon głowy do boku z rotacją przeciwnym kierunku bez uczucia napięcia, jeśli tak jest delikatnie zmniejszamy skłon głowy do boku; napieramy głową na dłoń używając 20% swojej siły oczy patrzą w górę w przeciwnym kierunku; druga ręka trzyma oparcie WDECH z WYDECHEM rozluźnij spójrz w dół przesuń głowę do boku bez uczucia  napięcia mięśnia i znowu oczy patrzą do góry i unieś bark delikatnie w górę.

b) Mięsień najszerszy grzbietu

Pozycja wyjściowa: klęk kończyny górne jak do modlitwy, łokcie oparte o krzesło. Miednica w tył, lędźwie w pozycji neutralnej tzn. nie pogłębiamy lordozy.

RUCH: odchodzimy miednicą w tył jakbyśmy chcieli usiąść na piętach; w momencie pojawienia się napięcia naciskamy rękoma na krzesło 10 – 30s WDECH i WYDECH idziemy miednicą w tył jak do siadu na piętach.

c) Mięśnie piersiowe

Pozycja wyjściowa: stojąca, kończyna górna oparta przedramieniem o futrynę; noga bliższa futrynie w wykroku ( w przodzie).

RUCH: pchamy przedramieniem w futrynę do uczucia napięcia mięśnia 20% siły, wypychamy nieco biodro w przód (rotując tułów); utrzymujemy pozycję10 – 30s WDECH i WYDECH luz biodro wraca.